Obawiam się, że w najbliższym czasie nie będziemy ani daleko ani blisko podróżować. Możliwość dokonywania wpisów na blogu będzie mocno ograniczona.
Muszę wytłumaczyć się dlaczego tak się dzieje:
A więc tak wygląda historia jednej nogi:
Pewnego dnia w kwietniu ‘26, tuż przed planowanym wylotem na Madagascar, zostałem gwałtownie obudzony z popołudniowej drzemki dzwonkiem do drzwi przez niezapowiedzianego na ten dzień ucznia.
Zerwałem się z kanapy jakby ze snu lunatycznego i wystrzeliłem w powietrze. Padając na podłogę zahaczyłem prawą stopą (jej częścią wewnętrzną tuż pod kostką, przy ścięgnie Achillesa), o ostry brzeg stolika przy sofie.
Ból był straszny, ale dałem radę, a następnie zignorowałem ewentualne konsekwencje wypadku lecząc się domowymi sposobami.
Po dwóch miesiącach (czerwiec ’26!) kuśtykania i cierpienia udałem się do ortopedy. Okazało się, że ścięgno Achillesa zostało mocno naderwane i nadawało się do operacji zszycia. Taki zabieg robi się wyłącznie krótko po zdarzeniu. Teraz, po takim długim czasie, na operację było już za późno. Była tu mowa o trwałych zmianach w tkankach.
Musiałem pogodzić się, że moja prawa noga (łydka) będzie mniej sprawna. Dalej utykałem, ale bez większych dolegliwości.
I tak było do momentu, aż na początku lipca poczułem ból w okolicy lewego ścięgna Achillesa. Teraz wiem, że wyniknęło to z przeciążenia lewej łydki przy chodzeniu kulawo…
Ponadto mój dyskomfort polegał na słabym utrzymywaniu równowagi podczas chodzenia, z powodu chorych ścięgien, a w konsekwencji słabych łydek.
Udałem się do ortopedy, który zalecił intensywną fizykoterapię lewego ścięgna.
I tak oto na początku lipca zająłem się leczeniem lewej stopy!
Mówimy, że nieszczęścia chodzą parami, a więc coś jeszcze musiało się wydarzyć!
No i wydarzyło się!
We czwartek 16 lipca pojechałem sam na jeden dzień do Poznania w sprawach rodzinnych. Na dworcu, na schodach ruchomych straciłem równowagę i upadłem. A w lewej stopie poczułem silne chrupnięcie!
Cierpienia nie będę opisywał …
Po powrocie do Szczecina zgłosiłem się do ortopedy (w poniedziałek), który zasugerował zszywanie małego naderwania lewego ścięgna Achillesa. Po takim zabiegu następuje długotrwała rehabilitacja. A rezultat jest trudny do przewidzenia!
Jako opcję usłyszałem możliwość długotrwałego (3 – 6 miesięcy) leczenia przez unieruchomienie stopy i łydki specjalistyczną ortezą.
Wybrałem tę drugą opcję…
Wysoką ortezę mam od wtorku i jeszcze nie umiem poruszać się o kulach…
I tak oto zostało na mnie / na nas wymuszone spokojniejsze życie i będę / będziemy mieli więcej czasu na filozofowanie nt. ludzkiej egzystencji.
Podejrzewam, że dalszy ciąg nastąpi.
